Duurzame ICT: software maakt het verschil

De vraag naar eerlijke en milieuvriendelijke producten stijgt sterk. Door de toegenomen toegankelijkheid van informatie zijn mensen beter geïnformeerd dan ooit. Daardoor is de aandacht in onze samenleving voor maatschappelijk verantwoord consumeren en ondernemen sterk toegenomen. Consumenten verwachten van bedrijven dat zij ook daadwerkelijk iets er mee gaan doen. Life Cycle Assessment, Cradle-to-Cradle, cyclische economie. Voor een groener eindproduct moet je er mee aan de slag.
Voor bedrijven zijn er behalve intrinsieke drijfveren ook nog bedrijfseconomische drijfveren: maatschappelijk verantwoord verkoopt, milieu verkoopt.

De noodzaak van groene ICT

Binnen de hele productieketen van je product of dienst is de rol van ICT groot. Wil je dat product of die dienst groener maken, dan moet je ook hier iets doen.

Leveranciers van hardware en van datacenterdiensten zijn druk doende om hun producten te vergroenen. Zo wordt in het Google Hamina Datacenter in Finland zeewater gebruikt voor de koeling wat resulteert in 50% minder energieverbruik. Het AM3 datacenter van Equinix op Science Park Amsterdam gebruikt warmte- en koude-opslag in de grond.

Groene software

Hardware en rekencentra worden steeds energiezuiniger. Software daarentegen, wordt steeds energie-inefficiënter en het is juist de software die de hardware aanstuurt. Dat software energie-inefficiënter wordt is niet zo vreemd. Bij het ontwerpen van software wordt zelden gekeken naar milieuaspecten. De functionele requirements en kwaliteitseisen zoals onderhoudbaarheid en implementeerbaarheid worden beschreven; energie-efficiëntie wordt zelden of nooit genoemd.
Moderne softwareontwerpers wordt niet geleerd om resource efficiënt te denken. Zij hebben andere technieken, zoals object georiënteerd, rapid application development, security first, testbaarheid en onderhoudbaarheid, geleerd. Resources kosten vrijwel niets, was de gedachte.
Daarnaast wordt software vaak uitgerust met functionaliteit die je toch niet gebruikt. Hoeveel menukeuzes in Word en Excel gebruik je niet? Toch worden ze geladen als de applicatie wordt gestart.

Nog meer winst

Energie-efficiënte software is niet alleen goed voor het milieu en de energiekosten. De winst zit hem ook in de besparing op hardware en licenties. Energie-efficiënt gebouwde software gaat zuinig om met álle benodigde resources. Als de website in plaats van zes servers slechts vier servers nodig heeft, dan zijn er ook minder licenties nodig.
Niet mobile, niet social media, niet cloudcomputing is de belangrijkste trend. Energie-efficiënte softwareontwikkeling is de randvoorwaarde voor alle andere trends. Bedrijven die daar nu al mee bezig zijn hebben een competitief en een moreel voordeel.

Deze post is eerder geblogd op Ton's blog bij Ordina.

Over morgen heb ik een idee. Maar hoe ziet overmorgen er uit?

De meesten van ons zullen in het totaal zo’n 45 jaar werken voordat we met pensioen mogen. Ik ben nu bijna op twee derde  Van de technologie uit die beginperiode is niet veel meer over. Hoe zou het over 15 jaar zijn?

Dat schoot mij te binnen toen ik onlangs dit YouTube filmpje tegenkwam:

De afgelopen vijftien jaar

Vrijwel niemand zag er het nut om (privé) zo’n apparaat te hebben. De wereld is wel wat veranderd! Behalve de mobiele telefoon, zijn er sindsdien: mobiel internet, social media, tablets, en internet-TV’s. Er is volledige integratie van diverse platforms: op telefoons, notebooks, tablets en TV’s kan je internetten, TV kijken, muziek luisteren en Skypen. Er zijn TV’s die geen afstandsbediening meer nodig hebben; ze reageren op handbewegingen van de kijker. De nieuwe generatie smartphones reageert op de ogen van de gebruiker en Samsung is bezig om directe aansturing met hersenactiviteit mogelijk te maken.

Dertig jaar terug

Zo’n vijftien jaar voor dat YouTube filmpje introduceerde IBM de Personal Computer op de Nederlandse markt. Philips vond de Compact Disc uit. Apple toonde de eerste Macintosh. Tulip Computers produceerde zijn eerste PC-kloon ("IBM PC compatible").

In alle belangrijke straten in de stad stonden telefooncellen (voor wie niet weet wat een telefooncel is: kijk een willekeurige Hitchcock film). In de winkelstraten zag je naast kledingwinkels ook veel platenzaken en boekenwinkels.
Er is wat veranderd in dertig jaar. Mijn huidige smartphone heeft meer rekenkracht en grafisch vermogen dan alle PC’s die ik heb gehad bij elkaar. We zijn overal en altijd verbonden via de social media. De TV heeft 110 kanalen en als dat niet genoeg is kan je altijd nog internet-TV kijken. In het straatbeeld zijn de telefooncellen vrijwel verdwenen. De platenzaken en boekenwinkels zijn vervangen door belwinkels.

De komende 15 jaar

Ik heb nog ruim 15 jaar tot mijn pensioen. Zouden al die dingen van 15 jaar geleden dan ook verdwenen zijn? Zouden de belwinkels verdwenen zijn? Betalen we nog met de pinpas? Printen we nog, of zijn de schermen dan zo goed dat ze beter leesbaar zijn dan papier? Praten we in natuurlijke taal met de computer zoals in Star Trek. Of doe je een oordopje in om met hersengolven de systemen te bedienen?

Is de medische wetenschap dan zover dat opereren inhoudt dat we via een infuus nanorobots naar binnen gespoten krijgen die zelfstandig het werk doen?

De technologische ontwikkeling gaat hard. Ik ben nieuwsgierig: hoe luister je dan naar muziek of kijk je TV? Maar het meest nieuwsgierig ben ik toch wel naar: hoe doe jij je werk over 15 jaar? Heb je een visie? Laat het me weten!

Politieke hervormingen gewenst

Ik stuitte onlangs op dit artikel van Hans-Peter Knegjes. Ik ken Hans-Peter al een tijd en, hoewel we sterk verschillen in politieke opvattingen, zoeken we regelmatig in dezelfde hoek naar oplossingen voor de maatschappelijke vraagstukken van deze tijd. In zijn artikel pleit Hans-Peter voor een reshuffle van het politieke landschap naar vier nieuwe partijen: een fatsoenlijke conservatieve partij (uit delen van CDA, VVD en PVV), een sociaal-christelijke partij (uit andere delen CDA, en CU), een links-liberale partij (delen VVD, PvdA, D66, GL) en een echte linkse partij (delen PvdA, SP en GL).

Ik ben het met hem eens dat de huidige partijen niet meer passen op de kiezersgroepen van deze tijd en dat we deze vier kleuren kunnen onderscheiden binnen het Nederlandse politieke spectrum. Alleen is het hergroeperen van politieke kleuren niet de oplossing voor het steeds weer opduikende probleem van de kloof tussen kiezers en gekozenen. Maar het probleem is fundamenteler.
De staatsinrichting van Nederland komt uit de tijd (1848) dat de telefoon nog niet bestond. In die ruim 170 jaar zijn er wel cosmetische veranderingen -zoals vrouwenstemrecht en de rol van de koning- geweest; in de kern is het systeem niet veranderd. Politieke partijen zijn instituties om een ideaal te realiseren. Helaas passen de huidige politieke partijen net zo min bij moderne democratie als kerken bij het geloof. Macht staat bij hen boven beleving.

Burgers zijn tegenwoordig hoger opgeleid, beter geïnformeerd, mondiger, hebben meer tijd en mogelijkheden om zich zelf in bestuurlijke vraagstukken te verdiepen. Burgers eisen daarom ook meer inspraak. Er wordt geen gehoor aan gegeven door de gevestigde partijen; het tast hun machtsbasis aan.

Als je als burger niet gehoord wordt, ga je op zoek naar alternatieve oplossingen. Dat begon met D66 zo’n 45 jaar geleden. Daarna zijn er steeds nieuwe partijen geweest die kop opstaken omdat de bevolking door het establishment niet werd gehoord, zoals SP, Centrumpartij, Unie 55+, Leefbaar Nederland, LPF en natuurlijk de PVV. Geen van allen bleken zij sterk genoeg om de macht van het establishment te doorbreken, zelfs niet van binnenuit. De meeste bleken niet eens in staat om binnen het machtsspel zich staande te houden. Die teloorgang heeft de bestaande partijen in het politieke centrum gesterkt in hun mening dat ze het democratisch proces niet hoeven te veranderen. Neem hun standpunt ten aanzien van een onderwerp als een correctief referendum, en hun machinaties om het burgemeestersreferendum te frustreren.

Pas als onze staatsinrichting rigoureus wordt hervormd met meer (directe) zeggenschap voor de burgers, dan pas kan de vertrouwenscrisis tussen kiezers en gekozenen worden opgelost.